خط چهرهٔ مکتوب زبان است و همان گونه که زبان از مجموعهٔ اصول و قواعدی به نام «دستور زبان» پیروی می‌کند، خط نیز باید پیرو اصول و ضوابطی باشد که ما مجموع آن اصول و ضوابط را «دستور خط» نامیده‌ایم. خطّ فارسی، به‌موجب اصل پانزدهم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، خطّ رسمی کشور ماست و کلیهٔ اَسناد رسمی و مکاتبات و کتاب‌های درسی باید به این خط نوشته شود و طبعاً چنین خطّی باید قواعد و ضوابطی معلوم و مدوّن داشته‌باشد تا همگان، با رعایت آن‌ها، هویت خط را تثبیت کنند و محفوظ دارند (دستور خطّ فارسی 1388: 1).

دستور خطّ واحد، سبب می‌شود بتوان از قابلیت‌های رایانه‌ای برای ایجاد کتابخانه‌های گستردهٔ رقمی (دیجیتالی) بهره گرفت، و همین امر به‌تنهایی، برای اثبات لزوم و ضرورت پذیرش یک شیوهٔ واحد کفایت می‌کند (دستور خطّ فارسی 1388: 8).