فرهنگستان زبان و ادب فارسی

امروز

پنجشنبه ՝ 1391/02/28

■ Thu, May 17, 2012

اعلام عناوین و سخنرانان نشست‌های ماهانهٔ فرهنگستان تا پایان سال

فراخوان گروه زبان‌ها و گویش‌های ایرانی فرهنگستان

دوازدهمین نشست ماهانهٔ فرهنگستان زبان و ادب فارسی

جست‌و‌جو در وبگاه	نسخه قابل چاپ

آخرين به روز رسانی	۱۳۹۰/۱/۲۲ - ۰۵:۱۸
دیوان جلال طبیب شیرازی، همراه رسالهٔ جواهرالبحور تأليف: جلال طبیب شیرازی به کوشش: دكتر نصرالله پورجوادی چاپ اول/ 1389 شابک: 9-97-7531-964ـ978 در فاصلهٔ کوتاه میان دو شاعر نامدار، سعدی شیرازی (ف. 690) و حافظ (ف. 792) چندین شاعر برجسته در شیراز و شهرهای دیگر ایران زندگی می‌کردند که بعضاً معاصر حافظ بوده‌اند و شاید هم حافظ از اشعار ایشان کم‌وبیش متأثر بوده‌است، ولیکن بسیاری از آنان هنوز درست معرفی نشده‌اند و اگر دیوانی یا مجموعه اشعاری داشته‌اند، هنوز به چاپ نرسیده‌است. از جملهٔ این شاعران یکی هم جلال طبیب شیرازی است که از پزشکان و شاعران معروف دربار شاه شجاع مظفری بوده‌است. جلال‌الدّین احمد، فرزند یوسف، معروف به جلال طبیب، در خانواده‌ای متولد شد که اهل علم و ادب بودند و بعضاً به طبابت اشتغال داشتند. وی در حرفهٔ طبابت تربیت‌یافتهٔ عموی خویش بود و در اخلاق و دیانت و سیر و سلوک به پدر خود ارادت می‌ورزید. حذاقت او در پزشکی به درجه‌ای بود که هم برای پادشاهان اینجو و هم برای شاهان آل‌مظفر طبابت می‌کرد. شعر جلال طبیب شعری است روان و سبْک او نیز مانند سعدی است و درواقع او را یکی از پیروان سعدی باید به شمار آورد. مضامین و تعبیرات مجازی‌ای هم که وی در اشعار خود به کار برده به پیروی از اشعار سعدی است. ازاین‌حیث شعر جلال را می‌توان با شعرای همعصر وی که متأثر از سعدی بوده‌اند، مانند خواجو و حافظ، مقایسه کرد. شعر جلال، به‌خصوص غزل‌های او، به‌طور کلی مانند اشعار شعرای زمان او رنگ عرفانی و صوفیانه دارد و تصوف او نیز البته تصوف عاشقانه است، همانند تصوفی که در شعر سعدی و حافظ و خواجو و سلمان ساوجی مشاهده می‌کنیم. اصطلاحات و تعبیرات عرفان ابن‌عربی و پیروان وی در شعر جلال دیده نمی‌شود، ولی اصطلاحات و تعبیرات مجازی تصوف عاشقانهٔ احمد غزالی و سعدی و حافظ به‌وضوح دیده می‌شود.

تاريخچه | اساسنامه | دربارۀ وبگاه | نشر آثار | راهنمای گردآوری گویش‌ها